Vietnam en Laos, een wereld van verschil......

Goed eindelijk mijn laatste verhaal, waar jullie natuurlijk al met smart op zaten te wachten. Was van plan hem al veel eerder te schrijven, maar door het ziek worden en overlijden van mijn oma heb ik het uitgesteld.

Het laatste verhaal ben ik geëindigd voor Dalat zag ik. Dalat, dat wordt omschreven als bergdorpje, was veel groter dan ik had verwacht en eigenlijk minder in de bergen gelegen dan ik had verwacht. Maar ik en mijn engelse reisgenoot, hebben daar twee dagen een scooter gehuurd en de omgeving was geweldig. Eén van de hoogtepunten was toch wel dat we ergens op een zandweggetje reden tussen plantages in en werden uitgenodigd door een man, die alleen maar “flowers” kon zeggen in het engels, om naar zijn bollen/ bloemen plantage te kijken. Deze plantage lag tussen de bergen, de vrouwen waren midden op het veld bezig bollen uit te zoeken en anderen zag je met rieten manden sjouwen. Een ander ding wat mee heel erg bij is gebleven, is dat we op een gegeven moment bij een marktje aankwamen, waar de vrouwen mij uitgebreid gingen bekijken en bediscussiëren (in het Vietnamees want engels konden ze daar (nog) niet). Die puntige neus vonden ze toch wel heel opmerkelijk, en die ogen, die waren toch wel erg groot en toen werd ik ook nog eens vastgepakt om even te voelen. Conclusie was dat hun neus veel te plat was en hun ogen veel te klein.

Na Dalat ben ik naar Nha Trang gegaan, de weg ernaar toe was geweldig: door de bergen over een weg die nog helemaal niet af was, waardoor we dus door de modder, zand, stenen etc. moesten. Nha Trang zelf, is eigenlijk gewoon een strandplaatsje met niet veel bijzonders. De volgende dag heb ik dan ook ’s avonds de nachtbus naar Hoi An genomen. Hoi An, een klein oud stadje langs een rivier. Een ander zal het toeristisch vinden, maar de kleine gekleurde huisjes, winkeltjes met gekleurde doeken (en waar je sandalen, schoenen en kleren op maat kan laten maken) etc. en de lampionnen maakten het voor mij erg sfeervol. De omgeving van Hoi An is ook super, gelegen op vijf kilometer van het strand, waar je met de fiets makkelijk heen kan en aan de andere kant My Son. We (ik en een Frans meisje) zijn op de scooter naar My Son (een soort kleine Ankor, Cambodja) gegaan. Waarschijnlijk was het net oogsttijd, want opvallend op de weg er naar toe waren de maïskorrels, pepers, pinda’s etc. die lagen te drogen op de stoep en in de tuinen, wat een erg kleurrijk gezicht gaf.

Na Hoi An zijn we naar Hué, de voormalig politieke hoofdstad, gegaan. In deze stad met een oud en een nieuw deel, gescheiden door een rivier, zijn voornamelijk de ruïnes van de Citadel en de Royal Tombs de moeite waard om te zien. Toen met de nachtbus naar Hanoi, waarvandaan ik een 2 daags tripje naar Halong Bay heb gemaakt. Halong Bay bestaat uit meer dan 3000 eilanden (meer een soort rotsen) waar je met een boot doorheen vaart. Toen ik er was, was het een beetje mistig waardoor je de rotsen niet goed kon zien, wat het eigenlijk wel heel mysterieus maakte. Vanaf Hanoi heb ik de nachttrein naar Sapa genomen. Als je Sapa binnenkomt vraag je je af waarom al die toeristen omringd worden door groepen vrouwen en kinderen van stammen uit omliggende dorpjes. Binnen een half uur weet je het en loop je er zelf ook zo bij. Ze proberen je te begeleiden naar één van de omliggende dorpjes of wat te verkopen. In Sapa was ik met een Engels stel waarmee ik de eerste dag naar CatCat, een dorpje in de Valei van Sapa, ben gelopen. Half begeleid door drie meisjes, waarvan één geweldig goed engels sprak (geleerd van toeristen vertelde ze) en veel wist te vertellen. Tot er een oudere vrouw bij kwam en ze dingen begonnen te verkopen…(eigenlijk best triest om te zien) Sapa is mooi gelegen in de bergen omringd door plantages, rijstvelden en kleine dorpjes. We hebben nog 1 dag een scooter gehuurd en we zijn op zondag (11 april!!) naar de populaire zondagmarkt in BacHa geweest. Hier zie je een andere stam met kleding in veel verschillende kleuren. In Sapa dragen de stammen voornamelijk zwart. De BacHa market was dus een kleurrijke en levendige bedoeling van souvenirstalletjes voor toeristen tot de foodstalletjes, met o.a. alle onderdelen van beesten (incl. varkenskoppen), groenten en fruit voor de locale bevolking. En natuurlijk niet te vergeten de ricewine (dat zo sterk is als likeur).

En toen de grensovergang naar Laos, eigenlijk al een verhaal apart. Van Sapa ben ik met een minivan (waar toevallig ook twee Nederlandse gasten in zaten, met een gezonde dosis Nederlandse humor) al hobbelend over nog niet afgemaakte zandwegen, door de bergen en bergdorpjes, naar Dien Bien Phu gereden. Ze waren op zeker 20 verschillende plaatsen aan deze weg aan het werken, waar ook speciaal dorpjes waren gebouwd, erg indrukwekkend om te zien. De volgende dag van Dien Bien Phu in een andere minivan geschikt voor een mannetje of 15, met zeker 30 man (en het werden er steeds meer) en zeker 20 zakken met eten, naar de grens. Waar we net voor de grens de bus uit moesten, omdat de weg afgesloten was tussen bepaalde tijden. Het laatste stuk naar de grensovergang van Laos moesten we lopen, door het zand. Na de grensovergang werden we verwelkomd door stof, heel veel stof en natuurlijk sloten de ramen,de deuren en de vloer van het busje niet goed, dus kwam het door alle kieren zetten. Zo kwamen we wit van het stof aan in Muang Khua, waar we verwelkomd werden door watergevechten, want na het Balinese nieuw jaar heb ik ook het nieuw jaar van Laos mee mogen maken. Hier doen ze geen drie dagen ceremonies, maar drie dagen van watergevechten, eten en bier, heeel veeel bier (de straten, zelfs in de kleinste dorpjes, zien geel van de kratten Beer Lao). Laos is super mooi, je doet over 100 km soms wel 5 uur, maar de wegen door de bergen, de kleine dorpjes waar mensen nog in houten of rieten huisjes wonen (máár wel met schotel en scooter) en waar ze allemaal naar de bus staan te staren die langskomt en de marktjes waar de mensen uit de bus nog even gaan shoppen, maken dat er genoeg te zien valt onderweg. In Udomxai heb ik afscheid genomen van mijn “grensovergangmaten”, zij gingen alvast naar Luang Prabang, ik ben de volgende dag naar Luang Nam Tha, gegaan, waar ik wat van het National Park wilde zien. Maar alles was uitgestorven daar, iedereen was met familie het nieuw jaar aan het vieren. Zo werd ik ook uitgenodigd door een familie. Voor ik het wist kreeg ik een glas bier in mijn hand gedrukt, chopsticks en een lepel om te eten en was ik zeiknat van het water en wit van de menthol poeder (ook traditie) en stond ik met opa op jawel karaoke muziek (de trots van Azië) te dansen. Toen naar Luang Prabang, een erg leuk stadje, heel sfeervol met veel tempels en een leuke avondmarkt. Hier twee jongens die ik al in Vietnam ontmoet had weer tegengekomen en met één van hen met de mountainbike 28km heen én terug naar een waterval gefietst. Was pittig maar zeker de moeite waard.

De laatste week was erg dubbel door het bericht wat ik kreeg over oma. Ik ben naar Vang Vieng geweest, wat bekend staat om zijn “tubing”. Langs de rivier zijn allemaal barretjes gemaakt waar je heen kan tuben of gewoon zwemmen, er zijn allemaal slingers, kabelbanen etc. gemaakt en in het centrum kan je al hangend op de matrasjes 'Friends' kijken. Wie dit ooit bedacht heeft?! Goed ik voelde me er niet echt lekker bij, om hier helemaal los te gaan dus ben ik (wat ik ook al van plan was) met bus, nachtbus, bus, boot naar Si Phan Don (beter bekend als the 4000 Islands) helemaal in het zuiden van Laos gegaan. Geweldig mooie, relaxte omgeving. Zelf zat ik op Don Det en ben ik een dagje met twee stellen naar o.a. de waterval op Don Khon (het eiland ernaast) gefietst. Op de eilanden leeft iedereen langs het water, het midden is droog, dor en niet bebouwd. Ik heb hier drie dagen gezeten, eerst wel even lastig om na zes maanden heel veel doen, ineens rustig in je hangmat op je balkon te liggen, maar ook een erg goede afsluiting.

Toen begon ik op 25 april aan mijn terugreis via Pakse over de grens naar Ubon Ratchathani (in Thailand). Toen we weer eenmaal in Thailand met zijn grote gebouwen, warenhuizen en 4-baans wegen, waren, merkte ik pas echt hoe primitief Laos nog eigenlijk is. De 27^e heb ik

‘s ochtends het vliegtuig naar Bangkok genomen (om de onrust in de stad te ontlopen) en ben ik ‘s avonds naar Frankfurt gevlogen. Woensdagmiddag de 28^e kwam ik na bijna 6 maanden weer in het vertrouwde Rotterdam aan.......

Getting around Asia style....

Bali, een wereld van verschil na Nieuw zeeland en Australie natuurlijk. Maar inmiddels ben ik alweer helemaal gewend aan de aziatische mentaliteit. Van het toeristische Kuta (met oneindig veel winkeltjes) ben ik naar Ubud gegaan. Ubud is het culturele centrum van Bali. Een heel leuk stadje met een gezellige sfeer, een verademing na Kuta. Mijn tijd in Ubud heb ik doorgebracht met drie Belgische meiden. De eerste dag hebben we een scooter gehuurd om de omgeving van Ubud te bekijken. Zodra we uit het centrum waren, reden we de rijstvelden in. We hadden een perfecte dag uitgekozen, omdat iedereen bezig was met de voorbereidingen voor de jaarswisseling, Nyepi. De jaarwisseling in Bali bestaat uit drie dagen van seremonies/ offeringen voor good luck in het nieuwe jaar. De laatste avond hebben ze een soort carnaval parade (Oga,Oga) van ogers in verschillende vormen, maten en gedaantes om de duivel weg te jagen. De eerste dag van het nieuwe jaar is de day of silence, Nyepi. Op deze dag mag niemand zijn huis/ hotel uit en in sommige gebieden gebruiken ze ook geen elektriciteit op deze dag (gelukkig bij ons niet). Na Nyepi heb ik mijn (grote) Backpack in het hotel in Ubud achtergelaten en ben ik op een scooter gestapt. Dat was toch wel een hele bezienswaardigheid. Zo gewoon is het dat iedere balinese op een scooter rijdt: hoe oud maakt niet uit, met hoeveel maakt niet uit (het liefst met het hele gezin of met al je vrienden) maar die blanke meid op een sooter was toch wel een vreemd gezicht. En dus geing ik zwaaiend en gedag zeggend door de dorpjes. Van rijstvelden over heel het eiland; de meren rondom mount Batukau bij Muniduk in het centrum; de bergen van het Tasman Nasianal Bali Barat n.p. naast de zee bij Pemuteran in het westen tot aan de sunrise vanaf mount Batur (op mount Agung) en de hike tussen de kraters van (de vulkaan) Batur in het oosten, geweldig! Maar vooral ook om het op deze manier te doen, want gelukkig heb ik zo kunnen zien dat het echte Balinese leven (zonder toeristen) ook nog bestaat in de kleine dorpjes. En dat de mensen daar geweldig behulpzaam en aardig zijn zonder iets van je te willen, ook al kunnen de meeste mensen in de kleinere plaatsen geen engels ze doen hun best om je zo goed mogelijk de weg te wijzen in het doolhof van wegen en de borden die niet altijd even goed zijn. Oke het was niet altijd even gemakkelijk: de bochtige bergwegen, de drukke steden, de regen in de bergen en de hitte op de rest van de stukken door zon en uitlaatgassen. Deze korte scootertrip van 4 dagen eindige weer in Ubud. Van Ubud ben ik weer terug gegaan naar Kuta. In kuta heb ik nog 1 dag een scooter gehuurd om Tanah Lot tempel te zien en de zonsondergaan bij Uluwata. Op de 23e hebik het vliegtuig genomen naar Vietnam, Ho Chi Minh City, Saigon!!!

Inmiddels ben ik alweer 4 dagen hier! Saigon, zoals de mensen hier Ho Chi Minh nog steeds noemen, is een geweldig drukke stad met meer dan 5 miljoen inwoners en 3 miljoen scooters! en dat is te zien op de weg! Ik ben twee dagen op een Mekon Delta trip geweest, leuk maar vreselijk toeristisch! Vanavond neem ik de nachtbus naar Dalat, de bergen in.

"When shit hits the van", "no worries" zolang je je "sunny's" en "tongs" maar hebt! (lees: als er iets heel ergs gebeurt, maak je geen zorgen zolang jeje zonnebril en slippers maar hebt)

Okeee zo erg was het nou ook weer niet:

Anderhalve week geleden ben ik vertrokken met Easy rider (een hop on, hop off tour/ er gaan drie toers per week oftewel je kan zelf bepalen wanneer je wel/ niet met ze meegaat) vanaf Perth richting Coral Bay. Onze eerste stop was bij de Pinnacles in het Namburg n.p. een secret woman place voor de aborigonals wat betekend dat mannen deze plek niet mogen zien. De eerste twee nachten sliepen we in Kalbarri waar we een kano toch op de Mrchison rover hebben gemaakt en een gedeelte van het Kalbarri np hebben gezien. De bedoeling is dat we een wandeltocht door het kalbarri np zouden gaan maken maar helaas was dit niet mogelijk vanwege een bosbrand: DE highway werd gesloten om half 10 's ochtends, dus voor die tijd moesten we hier langs zijn. Onderweg zijn we langs shell beach gegaan, wat te zien is op de foto en de Hamelin Pool Stramatolities (dit lijken stenen in het water, maar zijn eigenlijk allemaal cynobacteria die samen stromatolities vormen en dus leven wat je kan zien aan deluchtbelletjes rondom de'stenen'(ja ik heb mn huiswerk gedaan!!)) Onze tweede slaapplaats was in Shark bay (Denham) waar we een dagtour naar het Francois Peron n.p. (zie de foto met de rode duin!!)hebben gemaakt. Een erg mooi n.p.: ik heb nu al heel wat kustlijnen gezien maar dit was de eerste rode! We hebben een aquarium bezocht waar ze dieren, oa haaien!, voor een tijd opvangen, genorkeld en rondgecard in een 4-wd met onze jonge god(lees: blonde krullen, bruin en slim of lees:onze guide voor deze dag).Ook zijn we naar de toeristische dolfin feeding geweest op het strand van Monkey Mia, erg leuk om de dolfijnen te zien maar ja toeristisch dus. Onze laaste bestemming was Coral Bay, de mooie rustige bay net onder Exmouth. Hier zouden we gaan snorkelen en kayakken, helaas stond er te veel wind dus werd het i.pv. kayakken de glasbottom boat (leuk maar natuurlijk niet vergelijkbaar met kayakken). Dit was de eigenlijke toer, maar ik en nog drie meiden zijn nog een paar dagen langer in Coral Bay gebleven (wat de hele instelling van de hop on/ hop off toer is). Maar goed vanwaar de titel van dit verhaal dan??!! zo erg lijkt het allemaal niet die paar gecancelde toers... We konden niet terug naar Perth en we konden helemaal niet hop offen of hop onnen, omdat de toer na ons gecanceld was. De plaatsjes zijn leuk maar niet zo leuk om er 5 dagen te wachten op de volgende, volgende toer!!.Oplossing van Easy rider: de Grehoundbus van 16 uur!! daar waren we natuurlijk niet helemaal blij mee: dus gingen we uiteten op kosten van Easy rider de laatste avond van de toer en we kregen de kayaktoer de volgende dag voor niets. Dat was dus mooi meegenomen! De kayaktoer was trouwens erg leuk, we hebben boven reefhaaien gesnorkelden turtles gezien!

En nu na een 16 urige busreis waarna ik twee dagen met een stijve nek heb rondgelopen, ben ik alweer drie dagen in Perth, de bewoonde wereld met normaal internet en telefoonbereik. Goed voor zover mijn laatste verhaal over australie, want morgenochtend vroeg ga ik dit land met zijn 'g'day mate' en 'no worries', zijn 'brekkie', zijn 'sunny's' enzijn 'tongs' verlaten voor de 'same same but different' in Bali.

Foto's zeggen soms meer dan woorden... maar toch hier een verhaal van Darwin tot aan Adelaide

Zoals jullie op de foto's hebben kunnen zien heb ik de laastste dagen in Cairns, naast in het zwembad liggen, nog meer gedaan. Namelijk de vliegtrip over de great barrier reef. We werden door de belgische jongen van het reisbureau uitgenodigt, hij had zijn vleigbrevet. Wij hoefden alleen voor de huur van het vliegtuigje te betalen en hij kon uren maken zodat hijbinnekort voor zijn commercieel vliegbrevet kon gaan.Het wasecht geweldig zoals jullie wel kunnen zien op de foto's. De trip duurde ongeveer een uur, in een vier-pers. vliegtuigje (dat is klein!!).

Twee februari was het dan zover, mijn vlucht naar Darwin. In Darwin ben ik met een erg leuke groep op een twee-daagse tour naar het Kakadu national park geweest. Aboriginals, krokodillen, bergen en watervallen. Vanuit Darwin ben ik met de bus naar Alice springs gegaan, met een tussenstop in Katherine. In katherine was door het regenseizoen niks te beleven helaas en het was vooral heel erg heet!! Na een nachtrit kwam ik vervolgens aan in Alice springs. In Alice springs ben ik op een drie daagse tour naar Uluru, Katja tjuta en de Kings Canyon. Een erg mooie en leuke trip! We sliepen buiten in een soort 'matraszak' onder de sterren. Zonsondergang en zonsopgang bij Uluru waren geweldig.Ondanks dat UluruDE bezienswaardigheid is in de outback in Australievond ik deKings Canyon walk nog indrukwekkender. Het uitzicht en de kleur was echt super.

Toen van Alice springs naar Adelaide met een twee daagse express tour. Een tocht van twee dagen over 1 rechte weg door een landschap met niks dan zand, rotsen en wat bomen (zoals ik bij de foto's al verteld heb). We sliepen in Coober pedi, een plaatsje die bekend staat om zijn opal. Er zijn hier dan ook een hoop mijnen te vinden en 70% van de huizen is onder de grond gebouwd. Mede omdat de mijnen er al waren, maar ook omdat de temperatuur hier stabiel is (rond de 22 graden), terwijl het buiten dus 40 graden is! Wij hebben (zoals op de foto te zien) in een hostel onder de grond geslapen. Gisteravond ben ik in adelaide aangekomen. Overmorgen ga ik naar Kangaroo island en dan daarna waarschijnlijk via the great ocean road naar melbourne.

zus alleen verder!

Ja en toen bleef ik alleen achter in de regen, midden in de nacht met een campervan die nog ingeleverd moest worden en waar ik nog niet eens ingereden had, en met een tyfoon in aankomst (en een campervan die daarvoor niet verzekerd was en waar ik geen cent meer voor wilde gaan betalen!!). Gelukkig is het allemaal goed gekomen: de tyfoon is een stuk boven Cairns aan land gekomen,(dus we moest het met wat (lees bakken met) regen doen) en de camper is heelhuids (ja tim je zus kan best wel rijden in dat ding!)ingeleverd! In middels ben ik al een paar dagen op pad met twee nederlandse meiden (in hun campervan). We zijn naar cape tribulation gereden, een rainforst boven cairns. Ze zeggen over dit gebied ook wel: 'where the rainforest meets the reef', geen woorden meer aan toe te voegen (ook dat aan dat woordje rain niet)! Nu zit ik in port douglas, wat in dat zelfde gebied ligt. Vandaag dan ook EINDELIJK gedoken in de great barrier reef!! was erg mooi! Dinsdag vlieg ik door naar darwin om nog meer van australie te gaan bekijken.

Maaaar ons vorige verhaal eindigde bij de zeiltrip naar de whitsundays! We hebben twee dagen kunnen genieten van zon, zee, lekker eten, een ongelooflijk wit strand (whiteheaven beach), snorkelen en duiken! Hierna zijn we verder gegaan 'up north' richting cairns. In cairns wilden we nog een dagje duiken/ snorkelen doen, maar helaas de tyfoon liet het niet toe. Dus hebben we nog twee dagen in de regen geshopt. En hebben we de laatste avond van tim met HET nederlandse koppel en de twee meiden waar ik nu mee reis, kangaroe, krikodil en emu gegeten!! Hier begint het verhaal van tim!

Tim op reis

Toch maar even snel een verhaaltje van het airport in sydney. De 23ste na een gezellig avondje stappen met daarvoor krokodillen en kangaroo vlees te hebben gegeten. Kregen we ineens te horen dat de tyfoon (geen enkel probleem hoor! alleen voor het airport!) die al een aantal dagen voor de kust ligt toch ineens de kant van Cairns op dreigde te gaan. Dus toch besloten om niet te gaan slapen maar de backpack in te pakken en proberen om mijn ticket om te boeken naar een eerdere vlucht.....anders zou mijn reisschema weleens flink over hoop gegooid kunnen worden. Om 3u 's ochtends was ik dan eindelijk klaar. En na afscheid van zus richting airport. waar ik te horen kreeg dat ik een nieuwe ticket moest boeken, echter was die wel even goedkoper als al mijn tickets om te boeken. Dus om 11u zat ik dan in het vliegtuig naar sydney. Nu wachten op het vliegveld op de volgende vlucht morgen ochtend.

Eindelijk de Van

Het ging toch niet allemaal zoals verwacht. Decampervan die we zouden krijgen was toch niet meer beschikbaar. Dus toch maar een ander hostel boeken voor 3 nachten. Dit keer naar Cronulla. Aan het strand....want stel je nou toch eens voor dat het 3 dagen mooi weer zou worden (niet dus!). Maar......de 30 december toch eindelijk een goed bericht! Een campervan staat op ons te wachten vanaf 4januari!!!!!!!

Eindelijk was 31 december aangebroken (toch de grootste reden om naar Australie te gaan). We hadden afesproken met een Nederlands koppel die we in New Zeeland hadden ontwmoet en konden ook bij hun in het hotel slapen!! Om half 8 sochtends hebben we de trein vanaf de blue mountains naar het centrum genomen (de dag begon dus vroeg!!)waar we eerst onze spullen gedropt hebben bij het hotel!En toen op naar het MRS. Macquiries park want dat zou een goede spot zijn om het vuurwerk te zien, maar we waren niet de enige die dat wisten...... we hebben twee uur in de rij gestaan voor we binnen waren (en dan denkje met twaalf uur smiddagstoch best vroeg te zijn! niet dus er stond al een rij om 7 uur!). We haddeneen prima plek gevonden: uitzicht op het opera house en de brug!!!En toen nog tien uur wachten... Om 9 uur was er een voorproefje van het vuurwerk, maar om twaalf uur ging het echt helemaal los!! wat gaaf zeg, maaaaaar waar bleef die countdown nou!! Wel vuurwerk geen countdown dus..... :S dat kan natuurlijk niet met oud en nieuw! maar goed het was wel heeel erg gaaf!! Filmpjes en foto's zeggen natuurlijk meer dan woorden, dus die komen nog!

En toen werd het 4 januari (dagen ervoor dus in een strandplaats doorgebracht zonder zon helaas). Na een hoop gedoe met betalen etc. kregen we 'm te zien onze van: 'Pounding the spot' (de naam zegt genoeg denken we of ga even naar vertalen.nl en zie betekenis). Goed wij zagen in eerste instantie alleen maar een hele oude van met roestplekken en deuken..... maar toen gingen we rijden en iedereen bleef even naast ons rijden om te lezen en begon dan te lachen en duimen op te steken naarons: wat stond er eigenlijk precies op? juist ja: plaatje van cookies in missionares stand...... met bijbehorende tekst, daar rijden broer en zus nu dus al twee weken mee! Vanaf sydney naar Myall lakes n.p., Byron Bay, Brisbane *, Sunshine coast, Harvey Bay, Fraser Island* en nu bij Whitsundays. Wat we gezien hebben was leuk, maar niet zo spectaculair om dieper op in te gaan, alleen brisbane en Fraser Island is wat extra uitleg waard. Brisbane: 'even een rondje lopen door de stad' heeft ons een hoop centen gekost want we hadden het stomste gedaan wat we konden doen: de van parkeren op een verkeerde plek (wat we niet wisten) en dus toen we terug kwamen stond ' pounding the spot' er niet meer..... juist ja: weggesleept!! voor 300 dollar konden we m dezelfde avond nog ophalen! :S

en Fraser island: Hier zijn we vanuit harvey bay heen gegaan met dezelfde mensen van oud en nieuw. Een twee daagse trip met een 4-wd touringbus met overnachting in een resort (denk hier niet te veel van hoor). Maar de trip was gaaf en erg gezellig! zie foto's die vast nog gaan komen.

En nu dus bij de whitsudays, weer met die mensen. overmorgen gaan we op een zeiltrip van twee dagen langs de eilanden en een stukje great barrier reef, snorkelen en duiken (maaike). We hebben er heel veel zin in en zijn erg benieuwd want dit is toch wel het stuk waar voor we de eastcoast doen! Nu gaan we terug naar ons plekje op het zand van de lagoon. genieten van de zon en bijbruinen!! (om jullie even jaloers te maken zo in de sneeuwstormen en de vrieskou).

ohh ja! Maaike haar telefoon doet het weer!!! Dus SMSSSEN maar

Telefoon Maaike

Even een kort berichttje wbt de telefoon van maaike.

te beginnen met een tip voor de mensen die vroeg opstaan en pas hun pincode van de telefoon hebben veranderd: ' ZET HEM NIET UIT!!!' of ' ZET HEM NIET AAN VOORDAT JE 3 UUR WAKKER BENT'.

Zoals jullie wel zullen raden heeft Maaike het bovenstaande gedaan.....en zonder pukcode kom je niet zover in je telefoon

Dus als Maaike niet reageerd op smsjes en telefoontjes....neem het haar niet kwalijk.

jullie kunnen altijd naar mij smsen:

0612847872

Greatzzz